Συνέδρια

Friday, October 14, 2016

Ιστορίες καθημερινές και όχι μόνο: κοινωνικό σχόλιο, ασθένεια και άδεια ασθενείας

Οι βιογραφικές αφηγήσεις μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές. Μπορούν να έχουν στο επίκεντρο ένα φανταστικό πρωταγωνιστή, να έχουν αυτοβιογραφικές αναφορές, να περιγράφουν τις ημέρες και τα έργα. Τα στιγμιότυπα μπορεί να είναι αλυσιδωτά, ή ανεξάρτητα. Η τρισδιάστατη μορφή μπορεί να αποδοθεί στους χαρακτήρες, στα γεγονότα, στις συνέπειες και να αποτελέσουν έναυσμα για τα επόμενα επεισόδια.

Έτσι, ξεκινά μια "οδύσσεια", με το γκρεμοτσάκισμα από κάτι σκάλες. Σλάλομ σε χιονοδρομική πίστα! Κομπρέσες και σαν καλοκουρδισμένο ρομποτάκι, εργασία (ή δουλείαι, όπως το βλέπει κανείς). Ουαί και αλίμονο για το αντίθετο! Θα γυρίσει ο κόσμος τα ανάποδα! Εκεί στο σχολείο λοιπόν... μια ζάλη, μια σκοτοδίνη, ένα κάτι-τις... με κείνα και με τούτα, με το τελευταίο κουδούνι, πρόσω ολοταχώς για το νοσοκομείο.

Εκεί, μετά από τις εξετάσεις ... η αναμονή. Πολύς κόσμος πλάκωσε... έγκυες με την κοιλιά στο στόμα, ηλικιωμένοι και πάει λέγοντας... πόση ώρα, λιγοψύχησε, μια καρέκλα βρε παιδιά! "Δεν πάει άλλο! Φεύγω!" Υπογραφή για ανάλειψη ευθύνης (σ' ένα σημειωματάριο), συμβουλή (άμεση επιστροφή στο νοσοκομείο αν τύχει κάτι), βεβαίωση για μη οδήγηση και άδεια απ' την εργασία. 

Περνάνε μέρες, εβδομάδες, μήνες... Και το σχόλιο ξεκινά. Πως, λέει, δεν είχες και τίποτα - λέει- και πως κάθισες 3 ολόκληρες ημέρες για να ξε-κου-ρα-στείς!! Αλήθεια; Τι  λέτε βρε παιδιά;
Να τα χαρτιά και τις εξετάσεις και βουρ για το διευθυντή! Απαίτηση; Να καθαρίσει το όνομά μου! Απάντηση;  "Δεν χρειάζεται"!! (Εξαιρετικός / Εξαιρετική!!!)

Εμ, σιγά τώρα πια! Δεν ξέρεις τι γίνεται τώρα δα; θα πείτε. Μην σας τύχει! Η ιστορία όμως έχει ζουμί, αφού διαγνώστηκε εντωμεταξύ άλλο πρόβλημα. Πρόταση; Να αφήσουμε για λίγο τα τεχνολογικά (τόσες άλλες επιλογές υπάρχουν) και να μείνουμε στης γης τα σταθερά (δεν είναι ανάγκη ο όροφος, έχουμε και άλλες ψυχές από πίσω).

Εάν σας έτυχε να ζήσετε έστω και μια μέρα το νόμο του Μέρφι, μπορείτε να αντιληφθείτε τη συνέχεια. Τι είναι αυτός ο νόμος; Λέει, λοιπόν, πως αν βάλεις μαρμελάδα σε μια φέτα ψωμί και αυτή πέσει κάτω, τότε σίγουρα θα πέσει απ' την πλευρά της μαρμελάδας. Πως τη μία μέρα που θα ξεχάσεις την ομπρέλα σου, θα βρέχει και θα μπουγελωθείς. Πως αν έχεις να διαβάσεις 35,863 θέματα για τις πανελλήνιες, τις εισαγωγικές, IELTS, GCSE, TRSPOIE, VIXUSOE και κάθε άλλου είδους εξέταση, θα πέσει εκείνο το ένα θέμα που δεν το θυμάσαι!
Έτσι ακριβώς και με μένα!

Και εκεί αρχίσανε κάτι άλλα ωραία, που δεν είναι της παρούσης...

Όταν ήρθε ο καιρός για την "επέμβαση", καταθέτει κανείς τη γνωμάτευση απ' τον ιατρό και το καταθέτει σύμφωνα με τους κανονισμούς. Δεν έχω διαβάσει κανονισμό που να λέει για "επέμβαση" πρέπει να δίνεται "άδεια απουσίας", η οποία θα μετατραπεί αν και όταν καταθέσεις τα χαρτιά απ' τον χειρούργο!

Ας το φιλοσοφήσουμε λοιπόν: ένας γιατρός σπουδάζει τουλάχιστον μια πενταετία για βασικό πτυχίο (αν δεν κάνω λάθος) και άλλα χρόνια για ειδικεύσεις επί ειδικεύσεων. Γνωματεύει γραπτώς και μπορεί, σου λέει, άλλοι επαγγελματίες, που δεν ανοίξανε βιβλίο ιατρικής στη ζωή τους, να αμφισβητήσουνε λέει, την επιστημοσύνη του και τη γνωμάτευσή του. Περισσότερο από μία φορές, άμεσα ή και έμμεσα. Και μάλιστα, για άτομα που απουσιάσανε λιγότερες ημέρες απ' ότι τα χρόνια που εργάζονται και ουδεμία σχέση έχουνε με ιατρούς - λέτε να έχει καμία σημασία;

Πέραν τούτου, για να πάει κάποιος να κάνει μια "χειρουργική επέμβαση", σημαίνει πως υπάρχει ζήτημα ασθενείας. Ας αφήσουμε για τώρα την ετυμολογική ανάλυση της λέξης και ας πάμε ένα βήμα πιο πέρα. Όταν ζητάς άδεια, λόγω ασθένειας, με γνωμάτευση ιατρού, εάν δεύτερος ιατρός, συνεργάτης, κάνει τη "χειρουργική επέμβαση" είναι άδεια απουσίας, μέχρι αυτός να κάνει την επέμβαση και να φέρεις τα χαρτιά; Δεν αναγνωρίζεται η ασθένεια, μέχρι να επιτελεστεί η "χειρουργική επέμβαση"; Και σε μια άλλη διάσταση, με το ίδιο σκεπτικό, δεν αναγνωρίζεται ο νευρολόγος, αλλά μόνο ο νευροχειρούργος; Δεν αναγνωρίζεται ο καρδιολόγος, αλλά μόνο ο καρδιοχειρούργος; Ή μήπως οι πρώτοι χρειάζονται επιβεβαίωση στη γνωμάτευσή τους από τους δεύτερους, για να "πεισθούν" αυτοί που υπογράφουν;

Μήπως η πιο πάνω διαχείριση αμφισβητεί τον όποιο ιατρό, ή  αποτελεί αμφισβήτηση στο αν ο ασθενής θα πραγματοποιήσει την επέμβαση. Ακεραιότητα χαρακτήρα δεν το λεν αυτό; Αξιοπρέπεια; Εντιμότητα; Επαγγελματισμό;

Ας κρατάμε υπόψη μας το εξής: πως πίσω από κάθε τι, ακόμη και από την απουσία του όπου κανονισμού, ή διευκρίνησης, υπάρχει η φιλοσοφία και το πνεύμα, εκτός από το γράμμα. Και εκεί γίνονται τα πράγματα τα σπουδαία, τα μεγάλα, τόσο τα μόνιμα, όσο και όσα χρειάζονται για την όποια περίοδο κρίσης, δικής του, ή τρίτου, προκειμένου να αιτιολογηθούν προειλημμένες αποφάσεις.  Όποιος νομίζει πως μπορεί να την έχει γλυτώσει, ας το κρατήσει στο πίσω μέρος του μυαλού του.

Τα συνεπαγόμενα όμως, μπορείς να τα βιώσεις ξανά και ξανά, τόσο στην καθημερινότητά σου, όσο και επαγγελματικά. Ειδικότερα όταν η πορεία και τα αποτελέσματα δείχνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτή την αντιμετώπιση και το βίωμα της απομείωσης του κύρους σου και του υποβιβασμού της αξιοπρέπειάς σου και της υπόστασής σου.

Ένα ακόμη ζήτημα: όχι, δεν έχει βρεθεί ακόμη ο δικηγόρος που θα αναλάβει μια τέτοια υπόθεση. Επίσης, δεν έχει βρεθεί εκείνος ο υπεύθυνος (σε υψηλές θέσεις) που θα αναλάβει μια τέτοια υπόθεση.

Το πιο πάνω κείμενο εξιστορεί πραγματικά γεγονότα.